Dat mijn kleinkind word geboren.

Koortsig pijn in mijn keel hoestend en snotterend probeer ik nu achter mijn Pctje een log in elkaar te flansen.
Maar eigelijk voel ik me te beroerd om nog iets zinnigs hier neer te kladderen, me hoofd is een wattenbol.
Ik kruip in me bed en kom hier weer terug als ik me beter voel.
Groet aan iedereen.

VOOR ALLE MOEDERS

Moederdag een aparte dag
Willen we dit in ere houden deze dag?
Het is toch elke dag een bijzondere dag
Moederdag, Vaderdag, kinderdag
Opa- en omadag, waarom nu dan zo’n aparte dag
Elke dag zie ik als een speciale dag
Dankbaar voor weer een nieuwe dag
Gezondheid en blij zijn op deze dag
Voor mij hoeft dat niet als een ‘verplichte’ dag
Met bloemen en dure kado’s, daag moederdag
Liefde en geluk ontvang ik elke dag
Natuurlijk is er wel eens een ‘mindere’ dag
Houden van elkaar doen we gelukkig ELKE dag

De blijheid van het leven, is ons allemaal gegeven. ‘t zit hem in de kleine dingen, die ons dagelijks omringen.

Hallo lieve web-loggertjes wat een warm welkom heb ik van jullie alle gekregen.
Heel leuk dat jullie langs kwamen surfen en een berichtje achter lieten.
Ik kom ook bij jullie allemaal langs surfen, maar dat merk je vanzelf dan laat ik een berichtje achter.
Bedankt en tot ziens,
groet Puck.

Willen jullie het hele verhaal weten klik dan op onderstaande link.

http://www.marjanka.nl/Baylee.htm

http://vermistbaylee.web-log.nl/

Gisteren was ik in het bos.
Op zoek naar drie bomen, drie bomen die ik gekend had.
Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren.
Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren.
Gisteren.
Vandaag heb ik ze gevonden.

De eerste boom was gaan rouwen om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde te groeien; “dat kan ik niet want ik mis een tak”.
De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.
De derde boom was ook geschrokken van de pijn.
Had gerouwd om het verlies.
En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd; “dit jaar niet’.
Maar de zon kwam het jaar daarop terug.
Nu zei de boom; “ja zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen.
Ziet u mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij erbij hoort”.
En het derde jaar dat de zon terugkwam sprak de boom; “ja zon, laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien”.

Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee.
De eerste boom was klein gebleven.
De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom.
De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien.
De plek van de wond moest ik zoeken. Achter een heleboel bladeren vond ik hem.
De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden.
Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.

Zet je geluid aan en klik hier:http://users.pandora.be/r2w/roos/